Το βύζαγμά του δαχτύλου, και τις περισσότερες φορές του µμεγάλου δαχτύλου, του αντίχειρα, περίφημή πιπίλα, είναι βεβαίως μια  συνήθεια γνωστή σε όλους µας.

Εξ αντικειμένου θα μπορούσε  να υποστηριχθεί ότι το βύζαγμά του δαχτύλου από το παιδί , είναι πρόβλημα και για το ίδιο. Παίρνει όμως υπερβολικές διαστάσει στη συνείδηση των γονέων και ιδιαίτερα της μάνας , που θεωρεί την πιπίλα σαν προσωπική της ήττα.

Πατέρας και μάνα  αισθάνονται σαν πρωταρχικό τους χρέος να κόψουν αυτή την «κακή» συνήθεια από το παιδί τους, που νομίζουν ότι μπορεί  να προκαλέσει χίλια δυο κακά.

«Θα του μείνει συνήθεια όταν µμεγαλώσει, γιατί να μπεµπεκίζει  το δικό µου παιδί, βάζει µμικρόβια στο στόμα του, στον οργανισμό του, θα μείνει ανάπηρο το δάχτυλό του, ίσως κι ολόκληρο το χέρι του, θ’ αποβλακωθεί, θα του χαλάσουν τα δόντια». Με εξαίρεση το τελευταίο, στο οποίο θ’ αναφερθούμε αργότερα, όλοι οι φόβοι για την πιπίλα είναι ανυπόστατοι.

Ο μοναδικός φόβος είναι να τραυματισθεί ψυχικά το παιδί από την άστοχη συμπεριφορά των γωνιών του, συμπεριφορά που απορρέει από τους φανταστικούς φόβους τους.

Το ένστικτο είναι ισχυρό

Το νεογνό μόλις βγει στον κόσμο κλαίει, ενώ την ίδια περίπου στιγμή αρχίζει να εκτελεί θηλαστικές κινήσεις. Οι κινήσεις αυτές είναι ζωτικό ένστικτο και ισχυρότατο νεογνικό αντανακλαστικού που υπηρετεί την επιβίωση. Η ένταση και η διάρκεια του θηλασμού δεν είναι ίδιες για όλα τα παιδιά. Γι’ αυτό, είναι σκόπιμο, είτε το βρέφος θηλάζει τη μητέρα  του είτε θηλάζει το μπιμπερό, να µη διακόπτουμε πρόωρα κι απότομά τη διάθεσή του για θηλασμό. Πολλά βρέφη γύρω στους 7-10 μήνες εγκαταλείπουν εύκολα το μπουκάλι και ευχαριστιούνται περισσότερο να τρώνε µε το κουτάλι.

Άλλα όμως, ακόμη και μετά τη συμπλήρωση του πρώτου χρόνου, επιμένουν να θηλάζουν και αντιμάχονται επίμονα σε κάθε προσπάθεια να φάνε το γάλα τους µε το κουτάλι. Ότι δεν φταίει το κουτάλι είναι βέβαιο, γιατί τρώνε µε αυτό μήνες  τώρα άλλες τροφές.

Επίσης, πίνουν µε το φλιτζάνι κάθε άλλο υγρό. Η άρνηση τους να φάνε το γάλα µε το κουτάλι εκφράζει την ισχυρή ακόμη επίδρασή του ενστίκτου τους για θηλασμό. Οποιαδήποτε βίαιη προσπάθεια διακοπής του θηλασμού θα βλάψει, δεν θα ωφελήσει. Με λίγη υπομονή μέσα σε λίγους μήνες το παιδί θα σταματήσει να ζητάει το μπουκάλι. Αντίθετα, αν δεν δείξουμε την υπομονή που οι περιστάσεις επιβάλλουν, είναι περίπου βέβαιο ότι το παιδί θα υποκαταστήσει το μπουκάλι µε το δάχτυλο.

Έτσι, το ένστικτο του θηλασμού, αντί να καμφθεί θα ενταθεί, θα ισχυροποιηθεί και θα συντηρηθεί για πολύ μακρότερο   χρόνο. Αλλά προσοχή: Υπομένουμε και περιμένουμε, ώσπου το παιδί να σταματήσει µόνο του να ζητάει το μπουκάλι, δεν σημαίνει, βέβαια, πως επιτρέπεται να το ταΐζουμε µε το μπιμπερό την ώρα που κοιμάται ούτε και να συντελούμε στη διαιώνιση αυτής της συνήθειας µόνο μια µόνο για να συντομεύουμε το χρόνο που απαιτεί το τάισμά µε το κουτάλι.

Όταν δεν παρέχουμε στο παιδί εναλλακτική λύση, είναι φυσικό να επιμένει και να κολλάει στο μπουκάλι για χρόνια ολόκληρα.

Οι αιτίες

Η ηλικία που το παιδί αρχίζει να πιπιλάει το δάχτυλό του προσδιορίζει αποφασιστικά και την αιτιολογία αυτής της εκδήλωσης. Τους πρώτους μήνες της ζωής το χέρι του βρέφους φτάνει στο στόμα του µόνο τυχαία.

Μετά όμως τον 3ο – 4ο μηνά σιγά σιγά καταφέρνει και φέρνει στο στόμα του όλα τα δάχτυλα στην αρχή και στη συνέχεια µόνο τον αντίχειρά. Βρέφος που πιπιλάει τα δάχτυλά του δείχνει ότι δεν έχει ικανοποιήσει το ένστικτο του θηλασμού. Σε τέτοιες περιπτώσεις είναι σκόπιμο ν’ αφήνεται να θηλάζει τη µμητέρα του όσο χρόνο θέλει.

Αν τρώει ξένο γάλα ή τρύπα της θηλής πρέπει να είναι τόση, ώστε να µην τελειώνει το γεύμα του γρήγορα. Η καινούργια θηλή, µε µμικρότερο άνοιγμα, που παρατείνει το χρόνο του θηλασμού οδηγεί συχνά σε άμεση διακοπή της πιπίλας. Όταν το βρέφος επιμένει να πιπιλάει το δάχτυλό του, είναι προτιμότερο να του προσφέρουμε ένα θήλαστρο για πιπίλα.

Το αντικείμενο – πιπίλα υποκαθιστά το δάχτυλο ικανοποιητικά. Έχει το πλεονέκτημά ότι το βρέφος δεν εξουσιάζει το θήλαστρο απόλυτα, συχνά του φεύγει από το στόμα και δεν μπορεί  εύκολα να το ξαναπιάσει, κι αισθησιακά έχει πλέον να κάνει µ’ ένα ξένο σώμα.

Το πιπιλίζει αλλά µε µμικρότερο πάθος και το σταματάει πιο εύκολα και πιο σύντομά. Αν ο θηλασμός του δαχτύλου αρχίζει γύρω στους 12 µμήνες είναι πιθανότερο ότι το βρέφος δεν προσπαθεί να ικανοποιήσει το ένστικτό του αλλά µάλλον να βρει συντροφιά.

Συνήθως καταλήγει το πιπίλισμα όταν αισθάνεται ανία, µμοναξιά, ανασφάλεια, όταν νιώθει άσχημά, κουρασμένο ή ένοχο μετά από οποιασδήποτε μορφής τιμωρία και πολύ συχνά πριν κοιμηθεί. Είναι πια το πιπίλισμα ένα εύκολο καταφύγιο και µια συνήθεια που ανακουφίζει και ευχαριστεί.

Γύρω στα 2 χρόνια που το παιδί γίνεται πιο δραστήριο, θηλάζει όλα και πιο λίγο το δάχτυλό του στη διάρκεια της μέρας και σύντομά περιορίζεται να το κάνει για λίγη µόνο ώρα πριν κοιμηθεί. Λίγους μήνες αργότερα, δηλαδή πριν τα 3 χρόνια, τα περισσότερα παιδιά παύουν να πιπιλάνε το δάχτυλό τους.

Άλλοτε πάλι το πιπιλάνε µόνο όταν βλέπουν τηλεόραση ή όταν τους λένε παραμύθια. Είναι φανερό ότι το κλείσιμο της τηλεόρασης και το σταμάτημά της διήγησης αποτελούν τη σωστή µας αντίδραση.

Μη δυσκολεύετε τα πράγματα

Όταν το παιδί, ιδιαίτερα το µμεγαλύτερο, θηλάζει το δάχτυλό του πολλές ώρες κάθε µέρα εκπέμπει ένα ευδιάκριτο µμήνυμα. Λέει: «∆εν είμαι ευτυχισμένο». Κάτι λείπει από τη ζωή του, που, όμως, το έχει µμεγάλη ανάγκη. Όπως ακριβώς το βρέφος µε το κλάμα του µας ειδοποιεί ότι πεινάει ή ότι είναι λερωμένο.

Γι’ αυτό και είναι άσκοπη, ακατανόητη και καταδικασμένη ν’ αποτύχει κάθε προσπάθεια να υποχρεώσουμε το παιδί να σταματήσει το πιπίλισμα µε βίαια μέσα. Είναι σαν να κλείνουμε το στόμα του βρέφους που κλαίει γιατί πεινάει, αντί να το ταΐσουμε. Όπως συμβαίνει σε κάθε περίπτωση που προσπαθούμε να θεραπεύσουμε το σύμπτωμά και όχι την αιτία, έτσι και µε το θηλασμό του δαχτύλου η άσκηση ηθικής πίεσης ή η εφαρμογή οποιουδήποτε άλλου αψυχολόγητου µμέτρου προσθέτει ένα ακόμη πρόβλημα σ’ αυτά που έχει ήδη το παιδί, επιτείνει το σύμπτωμά, επιβραδύνει και κάνει πιο δύσκολη τη θεραπεία. Στην απίθανη περίπτωση που το βίαιο μέτρο πετύχει να τρομοκρατήσει το παιδί σε βαθμό που να το υποχρεώσει να εγκαταλείψει την αγαπημένη κι ευχάριστη γι’ αυτό ενασχόληση µε το δάχτυλό του, ασφαλώς θ’ αναζητήσει καταφύγιο σ’ άλλη συνήθεια, σ’ άλλους τρόπους ευχαρίστησης εξίσου ή και περισσότερο ενοχλητικούς για τους γονείς από το θηλασμό του δαχτύλου.

Αν το παιδί ανεξάρτητα από την ηλικία του, ξαναρχίζει να θηλάζει το δάχτυλό του που δεν το είχε βάλει στο στόμα του για εβδομάδες ή µμήνες, αναζητήστε αµέσως την αιτία στα γεγονότα της ίδιας ή το πολύ της προηγούμενης μέρας.

Ασφαλώς συνέβη κάτι που προκάλεσε ανατροπή της ευαίσθητης ισορροπίας που είχε πετύχει µμέσα του το παιδί. Ο εντοπισμός του προβλήματος δεν είναι δύσκολος και η λύση του είναι πολύ πιο εύκολη σήμερα, παρά αύριο.

Τα περισσότερα προβλήματα των παιδιών περιορίζονται στις σχέσεις του µε τους γονείς και μένουν μέσα στον περίγυρο του σπιτιού. Στα λίγα που γίνονται αντικείμενο για σχόλια από συγγενείς, φίλους, γνωστούς, αλλά κι άγνωστους ακόμη, ο θηλασμός του δαχτύλου είναι για τους γονείς ίσως το πιο ενοχλητικό. «Θ’ αποβλακωθεί, θα στραβώσει το δάχτυλό του, θα του βγουν τα δόντια άσχημά, γιατί δεν του δένετε το χέρι, γιατί δεν του βάζετε κινίνο να πικραθεί και να µην ξαναβάλει το δάχτυλο στο στόμα, δώστε του ένα χέρι ξύλο να δείτε πως σταματάει», είναι τα συχνότερα ίσως, όμως όχι και τα πιο ενοχλητικά σχόλια. Υπάρχουν κι άλλα χειρότερα.

Δικαιολογημένα αισθανόμαστε πειραγμένοι από τις ανοησίες που λέγονται για το πρόβλημα το παιδιού µας. Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να δώσουµε μια  ουδέτερη απάντηση που να µην αφήνει πολλά περιθώρια, για συζητήσεις π.χ.: «το συζητήσαμε µε το παιδίατρο και προτιμώ ν’ ακολουθήσω τη δική του συμβουλή, παρά τη δική σου».

Θα ήταν βαρύ σφάλμα να πάρουμε στα σοβαρά τέτοια αστεία σχόλια και τέτοιες ανόητες υποδείξεις κι ακόμη βαρύτερο να αισθανθούμε θιγμένοι και να ξεσπάσουμε πάνω στο παιδί, ξεχνώντας ότι θηλάσει το δάχτυλό του από κάποια βαθύτατη ανάγκη κι όχι µε τη θέλησή του, για να µας δημιουργήσει προβλήματα.

Και το κυριότερο: Οποιαδήποτε βίαιη αντιμετώπιση του προβλήματος οδηγεί µε απόλυτη ακρίβεια στο αντίθετο αποτέλεσμα από εκείνο που επιδιώκουμε.

Σύνοψη κυριότερων συμβουλών

  • Μην εμποδίζετε µε κανένα τρόπο το παιδί να βάλει το χέρι στο στόμα του.
  • Μην το δένετε, µην του βάζετε γάντι.
  • Μη βάζετε στο δάχτυλο κινίνο, πιπέρι ή οτιδήποτε άλλο που να φέρνει αηδία ή που υποτίθεται πως είναι ειδικό φάρμακο για να κόψει το παιδί την κακή συνήθεια.
  • Όχι στην τιμωρία.
  • Όχι στην κοροϊδία, την επιτίμηση, την ταπείνωση.
  • Όχι στις συνεχείς υπομνήσεις να µην πιπιλάει.
  • Όχι στις απειλές και στις φοβέρες ότι θ’ αρρωστήσει, ότι θα στραβώσει τα δόντια του.
  • Όχι στις δωροδοκίες και τα καλοπιάσματα.
  • Μη λέτε ποτέ «σταμάτα την πιπίλα γιατί θα πάψω να σ’ αγαπάω».
  • Μη λέτε ποτέ «µα μπέμπης είσαι και πιπιλάς το δάχτυλό σου».
  • Μη λέτε ποτέ «αν µ’ αγαπούσες θα σταμάταγες να βυζαίνεις το δάχτυλο σου».
  • Μην ξεχνάτε ότι το παιδί που πιπιλάει το δάχτυλό του φωνάζει ότι έχει προβλήματα, ότι έχει ανάγκη από την αγάπη, την κατανόηση τη συμπαράστασή σας. Οφείλετε σεβασμό στις εκμυστηρεύσεις που θέλει να σας κάνει, µα δεν µμπορεί.

Πιπίλισμά και δόντια

Το σταμάτημά της πιπίλας ή του θηλασμού των δαχτύλων είναι ευκολότερα από το σταμάτημα του θηλασμού του αντίχειρα. Ο θηλασμός του µμεγάλου δαχτύλου, αν είναι έντονος και διαρκεί πολύ, µμπορεί να προκαλέσει εξώθηση των μεσαίων δοντιών της άνω γνάθου προς τα µπρος.

Η εξώθηση αυτή µμπορεί να επεκταθεί ακόμη και στο κόκαλο µε αποτέλεσμα να βγουν και τα μόνιμά  δόντια σε όχι σωστή θέση, δηλαδή να προβάλλουν προς τα µπρος και να µην ακουμπάνε τα αντίστοιχα δόντια της κάτω γνάθου. Το πρόβλημα μπορεί να γίνει ακόμη πιο σημαντικό αν το παιδί είχε ήδη ορθοδοντικό πρόβλημα ανεξάρτητα από το θηλασμού του δαχτύλου. Αν ο θηλασμός του αντίχειρα γίνεται σταθερά και έντονα μετά τα 5 χρόνια, είναι σκόπιμο να εξετασθεί το παιδί από ορθοδοντικό.

Πώς να χαλιναγωγήσετε το Θηλασμό δακτύλου

Όταν το παιδί φθάσει τη προσχολική ηλικία µμπορεί να μπαίνει στο πειρασμό να βγάζει το χέρι του από το στόμα όταν του έρχεται η επιθυμία να θηλάσει, ειδικά εάν εσείς νομίζετε ότι επηρεάζεται από την ανάπτυξη και εξέλιξη των δοντιών και της σιαγόνας του, όμως µμπορεί να θέλετε να εμποδίσετε αυτή την έντονη επιθυμία χρησιμοποιώντας µία διαφορετική στρατηγική.

Αυτό είναι μια αυτο-παρηγορητική δραστηριότητα. Είναι σημαντικό να θυμάστε ότι δεν θα είναι ένα παιδί που θα πάει στο πανεπιστήμιο και ακόμη θα θηλάζει το δάκτυλό του. Κάποια στιγμή θα τελειώσει. Οι ενήλικες δεν αντιλαμβάνονται το πόσο άγχος προκαλεί το µμεγάλωμά στα παιδιά και θηλάζοντας το δάκτυλό τους είναι μια παρηγορητική δραστηριότητα που µμπορεί να βοηθήσει να ελαττωθεί το άγχος τους. Έτσι εάν το παιδί φθάσει τη προσχολική ηλικία και ακόμη θηλάζει το δάκτυλό του, προτείνονται τρόποι που μπορούμε  να το χειριστούμε σωστά.

  1. Προσπαθήστε να ελαττώσετε το χρόνο που το παιδί θηλάζει το δάκτυλό του στο δωμάτιο του ή στο σπίτι, όχι δημοσίως. Εξηγήστε του ότι είναι μια κακή συνήθεια στη διάρκεια του ύπνου, την ημέρα και το βράδυ.
  2. Μη γυρίζετε αυτή τη δραστηριότητα σε εντολή. Μη πείτε στο παιδί σας: «∆εν μπορείς να θηλάζεις το δάκτυλό σου πια». Προσπαθήστε να το καταλάβετε και επαινέστε όταν δεν θηλάζει το δάκτυλό του αντί να του ασκείτε κριτική.
  3. Μιλήστε στο παιδί σας για το θηλασμό δακτύλου. Βοηθήστε το παιδί να κατανοήσει ότι όταν είναι έτοιμο να σταματήσει θα είστε εκεί να το βοηθήσετε. Τελικά θα έρθει σε σας και θα σας πει: «Μαμά – μπαμπά δεν θέλω να θηλάζω το δάκτυλό µου πια» και αυτό γιατί το ενισχύσατε να φθάσει σ’ αυτό το σημείο.
  4. Μην εμποδίσετε το παιδί σας εάν προσπαθεί να θηλάσει το δάκτυλό του μετά από κάποιο χτύπημά ή τραυματισμό. Έχει ανάγκη να είναι μέσα στη ζώνη της παρηγοριάς του και µε να µην το αφήνετε να πάει εκεί το µόνο που καταφέρνετε είναι να το τραυματίζετε περισσότερο.
  5. Κάνετε ασκήσεις αυτογνωσίας µε το παιδί. Όταν το παιδί θηλάζει το δάκτυλό του ρωτήστε το: «Γνωρίζεις ότι τώρα θηλάζεις το δάκτυλό σου;» Εάν σας απαντήσει «όχι» βοηθήστε το να το αντιληφθεί και να το αναγνωρίσει και βρείτε έναν άλλο τρόπο να το παρηγορήσετε εάν το έχει ανάγκη, όπως μια κουβέρτα ή ένα πάνινο ζωάκι.
  6. Μη χρησιμοποιείτε αηδιαστικές γεύσεις που πωλούνται στο εμπόριο για να σταματήσετε το θηλασμό του δακτύλου. Είναι πολύ άσχημο και βάναυσο. Είναι σαν να τραβάτε το χαλί κάτω από τα πόδια του και αυτό δεν είναι δίκαιο.
  7. Επινοείστε δημιουργικούς τρόπους να βοηθήσετε το παιδί να καταλάβει ότι µμεγαλώνει και ότι δεν θα θηλάζει το δάκτυλό του πια. Είναι καλό να ρωτήσουμε το παιδί εάν νομίζει ότι οι Μεγάλοι Φίλοι του (ονομαστικά) θηλάζουν το δάκτυλό τους. Έτσι θα σκεφτούν γι’ αυτό και θ’ αρχίσουν να διεργάζονται το εάν θέλουν να θηλάζουν το δάκτυλό τους πια.
  8. Μη προσπαθήσετε να βάλετε κάποιο κάλυμμα ή γάντι στο δάκτυλό ή χέρι που θηλάζονται, ως μια πρόχειρη λύση. Αυτό θα το θυμώσει και θα προκαλέσει περισσότερο άγχος. Πιθανά είναι αρκετά µμεγάλο το παιδί για να βάλει το δάκτυλό του στο στόμα αλλά το αποτέλεσμα θα είναι να θηλάζουν το δάκτυλό τους περισσότερο.
  9. Να θυμάστε ότι το παιδί δεν θα χρειάζεται να θηλάζει το δάκτυλό του όταν είναι καλά και έτοιµο γι’ αυτό. Ενώ οι γονείς μπορεί να µην αρέσκονται ν’ ακούσουν ότι είναι καλύτερο ν’ αφήσουν τα παιδιά ελεύθερα. Τα παιδιά σιγά σιγά θα εγκαταλείψουν τη συνήθεια.

Οδηγίες – Εφαρμογές

  1. Προσφέρετε εναλλακτικές λύσεις ηρεμίας στο παιδί σας εάν θηλάζει το δάκτυλό του ως τρόπο παρηγοριάς. Τέτοιες εναλλακτικές λύσεις ανακούφισης μπορεί να είναι το κούνημά, το µμασάζ ή ένα ζεστό μπάνιο.
  2. Να επαινείτε το παιδί µ’ ένα «µμπράβο» ή ένα φίλημα ή μια αγαπημένη δραστηριότητα, όταν το παιδί δεν θυμάται το δάκτυλό του και δεν του το υπενθυμίζεται λεκτικά όταν βάζει το χέρι στο στόμα του. Μια καλή ιδέα είναι να δημιουργήσετε μια πολύχρωμή υπενθύμιση και να αναρτάτε συνεχώς και να καταγράφετε εκεί τη πρόοδό του.
  3. Αποστρέψατε τη προσοχή του παιδιού σε δραστηριότητες που θέλουν και τα δύο χέρια ή προσφέρετε μια αγαπημένη δραστηριότητα εάν θηλάζει το δάκτυλό του γιατί βαριέται. Για παράδειγμα, ζητείστε από το παιδί να σας βοηθήσει σε δουλειές του σπιτιού, να ζωγραφίσει, να του προσφέρετε ένα μικρό κολατσιό.
  4. Δείξτε του εναλλακτικές δραστηριότητες για να ηρεμίσει και θηλάζει το δάκτυλό του γι’ αυτό το λόγο. Ηρεμιστικές δραστηριότητες για το παιδί σας µμπορεί να είναι να πάτε περίπατο, ν’ ακούσετε την αγαπημένη του μουσική αγκαλιά, να πιεί ένα ποτήρι γάλα κ.λ.π. Επαινέστε το παιδί όταν συνεργαστεί σ’ αυτές τις δραστηριότητες. Προσπαθήστε να περιορίσετε τις γνωστές πηγές άγχους στο περιβάλλον του.
  5. Περιορίστε τους χώρους που μπορεί το παιδί να θηλάζει το δάκτυλό του και σιγά σιγά βάλτε περισσότερους περιορισμούς σ’ αυτή τη συμπεριφορά. Για παράδειγμα πέστε στο παιδί ότι μπορεί να θηλάζει το δάκτυλό του στη κουζίνα, στο σαλόνι, στο μπάνιο και περιορίστε κάποιους απ’ αυτούς τους χώρους μετά από μια εβδομάδα. Μετά από μια εβδομάδα πέστε του ότι ο θηλασμός επιτρέπεται µόνο στη κουζίνα. Το παιδί μπορεί να είναι πρόθυμο να εγκαταλείψει το πολύτιμο δάκτυλό του όταν δει όταν δει ότι το επιτυγχάνει τις περισσότερες φορές.

Κάποιες χρήσιμές συμβουλές

  1. Εξηγήστε στο παιδί το σχέδιο για να το βοηθήσετε να σταματήσει το θηλασμό και σταματήστε την προσπάθεια όταν φαίνεται φοβισμένο ή εκνευρισμένο.
  2. Αποφύγετε να µμετατρέπετε την προσπάθεια ως θέληση ή επιθυμία.
  3. Μην αποκαλείτε το παιδί: «Είσαι µμεγάλο παιδί» ή να χρησιμοποιείται αρνητικές ταμπέλες µ’ αναφορά στο θηλασμό του δακτύλου.
  4. Κάνετε το παιδί να πιστέψει ότι είναι δική του ιδέα. Το να γκρινιάζετε το παιδί για το θηλασμό του δακτύλου δεν είναι καλό για κανέναν από τους δύο. Αντ’ αυτού ενθαρρύνετε το να καταλάβει πόσο έχει µμεγαλώσει και πόσο έχει αλλάξει. Δείξτε στο παιδί τι έχει εγκαταλείψει εν’ ονόµατι της ωριμότητας. Τονίστε ότι δεν χρησιμοποιεί πια πάνες, µμπιμπερό ή ψηλές καρέκλες. Πέστε στο παιδί πόσο υπερήφανοι είστε γι’ αυτά. Ρωτήστε το τι άλλο είναι διατεθειμένο να εγκαταλείψει για την ωριμότητά του. Εάν δεν προτείνει το θηλασμό δακτύλου τότε να το προτείνετε εσείς.
  5. Αποδυναμώστε τη συνήθεια. Όταν προσέξετε ότι το παιδί έχει το χέρι στο στόμα του προσπαθήστε να το αποπροσανατολίσετε. Εμπλέξτε το σε µία δραστηριότητα που θέλει και τα δυο χέρια. Να είστε ιδιαίτερα προετοιμασμένοι πριν από τον µμεσημεριανό ύπνο ή το βραδινό ύπνο. Κρατήστε και οι δύο το βιβλίο που του διαβάζετε ή αγκαλιάστε ένα πάνινο ζωάκι και µε τα δύο χέρια.
  6. Βοηθήστε το παιδί να προσέχει τι κάνει. Όταν το παιδί θέλει να εγκαταλείψει τη συνήθεια του θηλασμού του δακτύλου, πέστε του για μια συνήθεια που είχατε εσείς και το πόσο δυσκολευτήκατε να τη σταματήσετε. Μετά αποφασίστε να έχετε ένα κρυφό κωδικό σινιάλο µμεταξύ σας. Όταν ασυνείδητα το παιδί βάζει το χέρι στο στόμα του – και θα το κάνει- µμπορείτε να χρησιμοποιείτε αυτό το κρυφό σινιάλο που θα το βοηθήσει να αντιληφθεί το τι κάνει. Με το να χρησιμοποιείτε αυτόν τον κρυφό κώδικα αντικαθιστάτε κάτι που είναι ντροπή να γίνεται µε κάτι που σας διασκεδάζει.
  7. Χρησιμοποιείστε εξουσία. Σχόλια από τον παιδίατρό του ή τον οδοντίατρο βοηθάει καταπληκτικά και απίστευτα. Αυτά τα πρόσωπα εξουσίας έχουν συνεχή παρουσία στη ζωή του. Μπορεί αυτά τα πρόσωπα να το κάνει να νιώσει ότι θέλει να σταματήσει το θηλασμό του δακτύλου διότι µμεγαλώνει.
  8. Λάβετε υπόψη την πίεση των φίλων του. Οι φίλοι είναι πολύ σημαντικοί σ’ αυτή την ηλικία. Το να πάει να κοιμηθεί στο σπίτι των φίλων που δεν θηλάζουν το δάκτυλό τους, μπορεί να βοηθήσει πολύ. Εάν το παιδί θηλάζει το δάκτυλό του και οι φίλοι του, του το αναφέρουν μπορεί να αποτελέσει το κίνητρο που χρειάζεται για να σταματήσει.

Aναδημοσίευση από την ιστοσελίδα της ΠΑΙΔΟΟΔΟΝΤΙΑΤΡΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΚΥΠΡΟΥ

Επικοινωνία

ΤΗΛ: 00357 22315786

FAX: 00357 22316793

Email: epikerignosi@cytanet.com.cy

Λουτρακίου 3Β,2027, Στρόβολος – ΛΕΥΚΩΣΙΑ

 

Πληροφορίες

 Κύρια αποστολή του εξειδικευμένου ιατρικού  ειδησεογραφικού portal  healthtodaylife.com είναι η ενημέρωση των επισκεπτών του για τα σημαντικότερα γεγονότα της τρέχουσας επικαιρότητας στον Τομέα της Υγείας.

Ο διαδικτυακός χώρος απευθύνεται στους ιατρούς και άλλους επαγγελματίες υγείας με θεματολογία που ενδιαφέρει επίσης το ευρύτερο κοινό.

Επιπρόσθετα, οι επισκέπτες της σελίδας έχουν πρόσβαση στην ειδησεογραφία και αρθρογραφία τριών έγκυρων ιατρικών εντύπων, της εφημερίδας «ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ», του επιστημονικού, ιατρικού περιοδικού CMR (Cyprus Medical Review) καθώς επίσης του περιοδικού «ΥΓΕΙΑ για ΟΛΟΥΣ».

Top